Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere

Reklamlari:



Indir 42.54 Kb.
TitleAnkara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere
Date conversion17.06.2013
Size42.54 Kb.
TypeTebliğ
Sourcehttp://www.kaosgl.com/resim/Hukuk/sulh_ceza_itiraz_muzir_kurulu.doc


ANKARA SULH CEZA MAHKEMESİ SAYIN HÂKİMLİĞİ’NE

Gönderilmek Üzere

BAKIRKÖY SULH CEZA MAHKEMESİ SAYIN HÂKİMLİĞİ’NE


İTİRAZ EDENLER : 1- Tekağaç Eylül Kitap Yayın Dağ. Paz. Ltd. Şti.

2- Anıl ALACAOĞLU


VEKİLLERİ : Av. Yasemin ÖZ


KARŞI TARAF : Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma

Kurulu ANKARA


İTİRAZ EDİLEN KARAR : Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu’nun 31.07.2009 tarih ve B.02.0.MNK-572-02/01242 sayılı kararı.


TEBLİĞ TARİHİ : 11.08.2009


AÇIKLAMALAR : Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu’nun 31.07.2009 tarih ve B.02.0.MNK-572-02/01242 sayılı kararı ile müvekkillerden Anıl ALACAOĞLU’nun yazarı, Tekağaç Eylül Kitap Yayın Dağ. Paz. Ltd. Şti.’NİN sahibi olduğu Minima Yayınları’nın ise yayıncısı olduğu “Üçüncü Sınıf Kadın” isimli eser muzır bulunarak, 1117 sayılı kanunun 4. maddesi hükmünde belirtilen sınırlamalara tabi olmasına karar verilmiştir. Söz konusu karar hukuka, anayasada teminat altına alınmış temel özgürlüklere ve uluslar arası sözleşmelere aykırı, ayrımcılık ihtiva eden bir karar olup, kararın kaldırılması gerekmektedir. Şöyle ki;


Kararın gerekçesinde özetle; “Eserde Türk toplumunun büyük bir bölümünün ahlaki olarak kabul etmediği eşcinsel ilişkilerin anlatıldığı, Türk örf ve adetlerine ve ahlaki değerlerine göre normal olmayan eşcinsel ilişkinin övüldüğü, bu durumun çocukların cinsel gelişimini bozacağı” belirtilmektedir.


Kurul kararına gerekçe gösterilen ve eserden alınan bölümler toplamının yedi sayfa dahi olmadığı görülecektir. Oysa ki eser toplam ….sayfadan oluşmaktadır. Muzır bulunan kısımların eserin bütünüyle kıyaslandığında cüzi bir yer tuttuğu açıktır. Eser muzır nitelik arz etmemektedir. Eserde tıpkı gündelik yaşamda olduğu gibi heteroseksüel bireyler olduğu kadar eşcinsel bireyler de olduğu anlatılmış, heteroseksüel bireylerin yaşamı kadar eşcinsel bireylerin yaşamına da yer verilmiştir. Kitap eşcinsel bir bireyin yaşamının bir kısmını anlatmaktadır. Eserin cinsellikle ilgili kısımları, ortalama bir bireyin yaşamındaki cinsellik yoğunluğu kadar dahi değildir. Cinsellik kitapta bireyin yaşamının bir parçası olarak anlatılmış, cinselliğe özel bir önem veya ağırlık atfedilmemiştir. Kurul kararında belirtilenin aksine, cinselliğe özel bir övgü veya vurgu yapılmamıştır.

Şüphesiz ki eşcinsel bir bireyin yaşamı anlatılırken, eşcinsel ilişki bu yaşamın doğal bir parçası olacaktır. Yaşamın doğal bir parçası niteliğinde olan cinselliğin muzır bulunması, ancak ve sadece, cinselliğin yok sayılması, konuşulmaması gerektiği mantığına dayanabilir. Oysa ister konuşulsun ister konuşulmasın, cinsellik her bireyin yaşamının doğal bir parçasıdır. Cinselliğin karşı cinsler arasında olabildiği gibi hem cinsler alanında da olduğu bilinen bir gerçekliktir.


Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Halk Sağlığı Ana Bilim Dalı'nca üreme sağlığı konusunda yapılan bir araştırmaya göre çocuklar çok erken yaşlarda, ilkokul öncesi cinselliği keşfetmekte ve cinsellikle ilgili sorular sormaya başlamaktadırlar. Sigmund Freud’un 1963-1965 yıllarında yaptığı araştırmalardan beri çocukların cinselliği erken yaşlarda fark ettiği bilimsel olarak bilinmektedir. Renshaw’un 1971 yılında yaptığı araştırma, çocukların cinselliği 6-12 yaşlarında keşfettiklerini bilimsel olarak ortaya koymuştur. Kısacası, çocukların cinselliği, tabularla dayatılanların aksine, çok erken yaşlarda keşfettikleri bilimsel bir gerçekliktir. Bu anlamda, Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu gibi kamusal bir görev yerine getiren bir kuruluşun, tabulara dayanan ve bilimsel gerçekliklere ters örf ve adetleri gerekçe göstermek yerine, bilimsel gerçekliklere göre karar verme sorumluluğu kuşkusuz ki vardır.


Bunun yanı sıra, kararda eşcinsel ilişkinin Türk örf ve adetlerine aykırı olduğu belirtilmekte ise de, eşcinselliği Osmanlı döneminden beri yaygın ve bilinen bir gerçeklik olması karşısında, karara gerekçe gösterilen örf ve adet kavramları itibarını yitirmektedir. Ekte sunulan tarihçi Murat Bardakçı ile “Osmanlı’da Seks” adlı kitabı hakkında yapılan röportaj, gazeteci Türker Alkan’ın 23.05.2002 tarihinde Radikal Gazetesi’nde yayınlanan makalesi ve www.nuveform.net adlı internet sitesinden alınmış makale, eşcinselliğin Osmanlı döneminden beri yaşamın bir parçası olmasının değişmediğini gösteren basit birer örnektir (Ek 1). Ünlü şair Fuzuli’nin dizelerinde dahi açıklıkla eşcinsellikten bahsedilmektedir. Fuzuli orta öğretim ders kitaplarında dahi yer alan bir şairdir. Verilen örnekler eşcinselliğin Türk örf ve adetlerine aykırı olmadığını göstermekle kalmamaktadır. Gerek Radikal Gazetesi gerekse Murat Bardakçı’nın “Osmanlı’da Seks” adlı kitabı eşcinsellikten açıkça bahsettikleri halde muzır bulunup toplatılmamışlarken, müvekkil-
lerin yayınladığı eserin aynı gerekçe ile muzır bulunması eşitlik ilkesine açıkça aykırıdır.


Kanaatimizce, çocukların cinsel gelişimini sağlıklı tamamlayabilmeleri için, cinselliğe ilişkin sorularına cevap bulabilmeleri gerekmektedir. Pek çok ülkede çocuklara küçük yaştan itibaren okullarda cinsellik dersi verilmektedir. Zira cinsellik kavramını görmezden gelmek, bilinmesini engellemeye çalışmak, insan doğası ile doğrudan ilişkili cinsellik kavramının yok olmasını sağlamamaktadır.


Kurulun “eşcinselliğin ahlaken kabul edilemez olduğu” görüşü de yine hukuka, mahkeme kararlarına ve uluslar arası sözleşmelere aykırıdır. Zira, eşcinsel bireylerin insan hakları alanında faaliyet göstermek üzere Ankara’da 2005 yılında kurulmuş olan Kaos Gey ve Lezbiyen Kültürel Araştırmalar ve Dayanışma Derneği’nin “eşcinselliğin ahlaka aykırı olduğu” gerekçesi ile Ankara Valiliği tarafından kapatılması talebiyle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’na yapılan başvuru sonucu verilen Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Basın Bürosu’nun 10.10.2005 tarih ve Basın Soruşturma No: 2005/2247, Basın Karar No: 2005/1491 sayılı takipsizlik kararında; “Türk Dili Kurumu Sözlüğünde; eşcinselliğin kendi cinsinden kişilerle cinsel ilişkide bulunan kimse olarak belirlendiği, konunun kısa bilimsel analizinde ise; modern bilimsel kuramlardan önce cinsel işlev bozukluklarının genel olarak ahlaki bozulmanın bir sonucu olduğu düşünülürken, ruh sağlığı profesyonelleri arasında yaygın olarak kabul gören, Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından yayınlanan resmi tanı sistemi olan kısaca DSM IV olarak adlandırılan ve ruhsal bozuklukların tanısal ve istatistiksel el kitabında "eşcinselliğin başlı başına bir bozukluk olarak ele alınmadığı" kişinin cinsel yönelimi ile ilgili sürekli ve belirgin stres yaşaması şeklinde bir alt grup olarak yer aldığı ve eşcinselliğe spesifik bir tanı olarak yer verilmediği (Gerald C.Davison-John M.Neale), Türk Dil Kurumu ve özel sözlüklerde lezbiyen kelimesinin Fransızca kökenli "lesbien" eşcinsel olarak, gey kelimesinin İngilizce kökenli sıfat olarak, edilgin erkek eşcinsel olarak belirtildiği ve bu kelimelerin günlük hayatta ve bilimsel tartışmalarda anlamına uygun ve rahatça kullanıldığı, ahlak kavramının irdelenmesinde ise, insan topluluklarınca zamanla benimsenen, fertlerin birbirleriyle aile, toplum, devlet ve bütün insanlarla ilişkilerini düzenleyen kurallar, ilkeler ve inançlar bütünü olduğu, iyi-kötü bağlamında olumlu kabul eden davranışların toplamının ahlak olarak adlandırıldığı, ahlakın temel amacının toplumsal yaşamda düzeni sağlamak, bireyler arası ilişkileri kurallara bağlamak olduğu, toplumlara göre değişen, izafilik kavramı içeren ve Yeni Türk Ceza Yasasının yapılandırılmasında "cinsel yönelim ayrımcılığının" tartışıldığı bir dönemde, eşcinsel olmanın ahlaksız olmak anlamına gelmediği, gerçek olması gerekenin tüm ahlak bilimleri ile uğraşanların ortak birleştikleri nokta olan "insan iradesinin hür olması" gerektiği, ahlak dışı olarak tanımlanabilecek bir husus bulunmadığı” belirtilmiştir.


Yine, eşcinsel, travesti ve transeksüel bireylerin insan hakları alanında faaliyet göstermek üzere İstanbul’da 2006 yılında kurulmuş olan Lambda İstanbul Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti ve Transeksüel Kadın ve Erkekler arası Dayanışma Derneği’nin “eşcinselliğin ahlaka aykırı olduğu” gerekçesi ile İstanbul Valiliği tarafından kapatılması talebiyle Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığı’na başvuruda bulunulmuştur. Beyoğlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde yapılan yargılama sonucunda derneğin kapatılmasına karar verilmiş ise de, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 25.11.2008 tarih ve E: 2008/419, K: 2008/5196 sayılı kararı ile derneğin kapatılması kararı bozulmuştur. Bozmadan sonra yapılan yargılama sonucu Beyoğlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 30.04.2009 tarih ve E: 2009/65, K: 2009/69 sayılı kararı ile derneğin hukuka ve ahlaka aykırı olmadığına karar verilmiştir. Gerek Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 25.11.2008 tarih ve E: 2008/419, K: 2008/5196 sayılı gerekse Beyoğlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 30.04.2009 tarih ve E: 2009/65, K: 2009/69 sayılı kararında özetle; “Eşcinsellerin varlığının herkesçe bilinen bir gerçek olduğu, bu kişileri tanımlayan sözcüklerin literatürde, bilimsel yayınlarda, medyada ve günlük dilde sık sık kullanıldığı, kişilerin kendi istemi dışında gerçekleşen böyle bir cinsel yönelime sahip olmalarının ahlaksızlık olarak nitelendirilemeyeceği” belirtilmiştir (Ek 2).


Söz konusu davada uzman olarak görüş sunan Cinsel Eğitim, Tedavi ve Araştırma Derneği (CETAD) Başkanı Psikiyatri Uzmanı Dr. Nesrin Yetkin tarafından yazılan bilimsel görüşte de; “Bedensel cinsiyet, cinsel kimlik ve cinsel yönelim kişilerin istemli olarak seçtikleri değil, karşı karşıya kaldıkları durumlar olduğu, kadın veya erkek olarak doğmanın seçilemeyeceği gibi cinsel yönelimin de seçilemeyeceği, eşcinsel yönelimin, keyfi, ahlaki veya istemli bir seçim olmadığı, aynen heteroseksüel yönelim gibi bir durum olduğu, cinsel kimlik veya yönelim kişilerin kendi istemleri ile seçtikleri bir olgu olmadığı, doğuştan gelen ve kişilerin istemeyerek karşı karşıya kaldığı bir olgu olduğu” belirtilmiştir.


Bu anlamda, kurul kararında belirtildiğinin aksine, eşcinsellik çocukların okuyarak sonradan öğrenebileceği bir olgu olmayıp, kişilerin istemleri dışında doğuştan sahip oldukları bir özelliktir. Bu nedenle eserin çocukların cinsel gelişimini etkilemesi, değiştirmesi ve yönlendirmesi söz konusu olamaz. Kurul kararı bu anlamda da bilimsel ve maddi gerçeklere aykırıdır.


Keza, Türkiye Cumhuriyeti devleti ile Avrupa Birliği arasında, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne üyeliğine ilişkin olarak 2001 ve 2003 yıllarında imzalanan Katılım Ortaklığı Belgesi’ne ilişkin olarak, Avrupa Birliği Konseyi’nin 2006/35/EC sayılı kararının “İnsan Hakları ve Azınlıkların Korunması” bölümünün “Uluslar arası İnsan Haklarının Gözlenmesi” kısmında, Türkiye Cumhuriyeti devletinin; “Dil, siyasi düşünce, ırk, cinsiyet, ırksal veya etnik köken, din veya inanç, engellilik, yaş veya cinsel yönelim gözetilmeksizin tüm bireylerin ayrımcılığa uğramaksızın insan haklarından ve temel özgürlüklerden tümüyle yararlanmasının yasal ve fiili olarak garanti edilmesi” talep edilmiştir.


Türkiye Cumhuriyeti devleti bu şekilde hukukta ve fiilen cinsel yönelim ayrımcılığını ortadan kaldırmayı taahhüt etmiştir. Bunun yanı sıra, Avrupa Birliği Komisyonu’nun Türkiye Cumhuriyeti devletinin üyeliğine ilişkin yayınlamış olduğu 2004, 2005 ve 2006 yılı ilerleme raporlarında, cinsel yönelim ayrımcılığının ortadan kaldırılmadığı (yani uluslar arası sözleşmelerin ihlal edildiği) belirtilmiştir. Bunlardan daha önemlisi, 2007 yılı ilerleme raporunda; “Ayrımcılıkla mücadeleye ilişkin olarak, ayrımcılıkla mücadele ilkesine Anayasa’da özel önem verilmiş ve birçok Kanunda da ilkenin önemi vurgulanmıştır. Bununla birlikte, yas ve cinsel yönelimlere yönelik ayrımcılık karşısında özel bir koruma bulunmamaktadır. Lezbiyen, gey ve biseksüelleri temsil eden bir derneğe karşı açılan kapatma davası devam etmektedir” ifadesi kullanılmak suretiyle, cinsel yönelim ayrımcılığının sürmekte olduğunun altı çizilmiştir.


Yine, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin “Ayrımcılık Yasağı” başlıklı 14. maddesinde; “Bu sözleşmede beyan edilen hak ve özgürlüklerin kullanılması cins, ırk, dil, din, siyasal veya başka bir inanç, ulusal veya toplumsal köken, ulusal bir azınlığa mensup olma, mülkiyet, doğum veya başka bir statü gibi herhangi bir nedenle ayrımcılık yapılmaksızın güvence altına alınır” hükmüne yer verilmiştir.


Kurul kararı ile, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin ifade özgürlüğüne ilişkin maddesi ile birlikte, ayrımcılık yasağını düzenleyen 14. maddesi de ihlal edilmiş ve cinsel yönelim ayrımcılığı yapılmıştır.


Oysa ki, AİHM cinsel yönelim ayrımcılığının, Türkiye Cumhuriyeti devletinin de tarafı olduğu Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne aykırı olduğu yönünde pek çok karar vermiştir. Örnek vermek gerekirse;


AİHM, “Rızası olan yetişkin (yani 21 yaşın üstünde) erkekler arasındaki eşcinsel davranışları özel hukuk kapsamında suç sayan kanunların yürürlükte olmaya devam etmesinin, başvurucuların özel hayata saygı gösterilmesi hakkına sürekli ve bu durumda dayanaksız bir müdahale olduğuna karar vermiştir. (Dudgeon–Birleşik Krallık, 22 Ekim 1981 tarihli karar, Seri A No. 45, s. 24, paragraf 60-61.) A.D.T.–Birleşik Krallık kararı ( 31 Temmuz 2000, Başvuru No. 35765/97, paragraf 32-34 ve 38-39), ikiden fazla rızası olan yetişkin arasındaki eşcinsel ilişkilerin suç sayılmasıyla ilgilidir. AİHM’ye göre: Mahkeme’nin bazı kanunların varlığını değerlendirdiği Dudgeon davasında, 21 yaşın üstünde, rızası olan yetişkin erkekler arasındaki eşcinsel davranışların suç sayılması için “acil bir toplumsal neden” olmadığına karar verilmiştir; ayrıca söz konusu kanunun yürürlükte kalması için ileri sürülen nedenlerden daha önemli olan şu konular vardır: “söz konusu yasal hükümlerin varlığının, başvurucu gibi eşcinsel yönelimleri olan bir kişinin hayatının üzerinde sahip olabileceği olumsuz etkiler. Özel hayatta eşcinsel davranışlarda bulunulması, kamuoyunda bazılarını şoke etse, kızdırsa veya rahatsız etse bile, sadece rızası olan yetişkinler bu tür davranışlarda bulunduğu takdirde, bu durum cezai yaptırımların uygulanmasına neden olamaz.” hükmüne yer vermiştir.


Daha sonraki Norris–İrlanda (26 Ekim 1988 tarihli karar, Seri A No. 142, s. 20, paragraf 46), Modinos–Kıbrıs (22 Nisan 1994, Seri A No. 259, s. 12, paragraf 25) ve Marangos–Kıbrıs (No. 31106/96, 3 Aralık 1997 tarihli Komisyon raporu) davalarında da bu prensipler benimsenmiş ve tekrarlanmıştır.


Sonuçlandırılmış bu davalar ile mevcut başvuru arasında farklar vardır. Temel fark, bu davada ikiden fazla erkeğin dahil olduğu cinsel faaliyetlerin söz konusu olmasıdır ve ikiden fazla erkek olduğu için başvurucu ağır ahlâksızlıktan dolayı mahkum olmuştur.

[…]

Bu davada ulusal makamlara tanınan dar takdir hakkı düşünüldüğünde, kamu sağlığını ilgilendiren herhangi bir konu olmadığı ve söz konusu davranışlar tamamen özel olduğu için, Mahkeme’ye göre erkeklerin özel olarak eşcinsel davranışlarda bulunmasını suç kılan kanunların yürürlükte olmaya devam etmesi için verilen nedenler ve bu davada a fortiori (öncelikle) yargılanmaları ve hüküm giymeleri, söz konusu kanunu ve yargılanmayı açıklamak için yeterli değildir. Bu yüzden AİHS 8. Madde ihlâl edilmiştir.” hükmüne yer verilerek, devletin bireylerin cinsel yönelimlerine müdahalesi yasaklanmıştır.


Smith ve Grady–Birleşik Krallık davasında (27 Eylül 1999, Başvuru no. 33986/96 ve 33986/96, paragraf 71, 87-89 ve 111-112), askeri yetkililer silahlı kuvvet mensuplarının eşcinselliği konusunda araştırma yapmış, bu da söz konusu kişilerin ordudan atılmasına neden olmuştur. AİHM’nin görüşüne göre: Mahkeme, Sözleşmeci Devletin başvurucuların orduya katıldıklarında AİHS 8. Madde kapsamındaki haklarından feragat ettiklerini iddia etmediğine dikkat çeker. Ayrıca başvurucuların, ordudan atılma nedenlerinin, orduya alınırken eşcinsel olduklarını belirtmemiş olmalarıyla ilgili olmadığına da dikkat çeker. Ayrıca mevcut delillerden, Bayan Smith’in orduya alındıktan sonra homoseksüel olduğunu fark ettiği ortaya çıkmıştır. Bu şartlarda Mahkeme’nin görüşüne göre, başvurucuların her biriyle ve üçüncü taraflarla, başvurucuların cinsel yönelimleri ve davranışları konusunda askeri polis tarafından yapılan detaylı görüşmeleri de içeren, başvurucuların eşcinsellliği ile ilgili soruşturma ve soruşturma sonucu silahlı kuvvetler yetkilileri için hazırlanan rapor, başvurucuların özel hayatlarına saygı gösterilmesi hakkına doğrudan bir müdahale oluşturmaktadır. Söz konusu kişilerin, sadece cinsel tercihleri sonucu idari kararla ordudan atılması da söz konusu hakka müdahale oluşturmaktadır (bkz. Dudgeon–Birleşik Krallık davası kararı, 22 Ekim 1981, Seri A No. 45, s. 18-19, paragraf 41 ve gerekli değişikliklerle, Vogt–Almanya davası kararı, 26 Eylül 1995, Seri A No. 323, s. 23, paragraf 44). […]


Bir müdahale, acil bir sosyal ihtiyacı karşılıyorsa ve özellikle ulaşılmaya çalışılan meşru amaçla orantılıysa “demokratik bir toplum için zorunlu” sayılır (bkz. yukarıda belirtilen Norris kararı, s. 18, paragraf 41). Mahkeme, bu davadaki konuları göz önünde bulundurarak, “zorunluluk” kavramı ile çoğulculuk, hoşgörü ve açık görüşlülük gibi temelleri içeren “demokratik toplum” arasındaki bağa dikkat çeker (bkz. yukarıda bahsedilen Vereinigung demokratischer Soldaten Österreichs ve Gubi davası kararı, s. 17,paragraf 36 ve yukarıda bahsedilen Dudgeon kararı, s. 21, paragraf 53). Mahkeme, gereklilik konusundaki ilk değerlendirmeyi ulusal makamların yapacağını kabul eder, ancak yapılan müdahale için verilen nedenlerin konu ile ilgili ve yeterli olup olmadığı konusunda nihai değerlendirmeyi bu Mahkeme yapar. Bu değerlendirme bağlamında, Sözleşmeci Devletlere belirli bir takdir hakkı tanınmıştır; bu takdir hakkı, sınırlanan faaliyetlerin doğasına ve söz konusu sınırlamanın hedeflediği amaçlara göre değişir (bkz. yukarıda bahsedilen Dudgeon kararı, s. 21 ve 23, paragraf 52 ve 59). Bu nedenle söz konusu sınırlandırma, “bir bireyin özel hayatının en mahrem konusunu” ilgilendirdiğinde, yapılan müdahalelerin 8. Madde 2. fıkranın şartlarını Karşılaması için “özellikle ciddi nedenler” olmalıdır (bkz. yukarıda bahsedilen Dudgeon kararı, s. 21, paragraf 52). Ulusal güvenlik konulu amacın özünde silahlı kuvvetlerin etkin işlemesi olduğunda, her bir Devletin kendi askeri disiplin sistemini düzenlemeye yetkili olduğu ve bu konuda belirli bir takdir hakkına sahip olduğu kabul edilmektedir (bkz. yukarıda bahsedilen Engel ve Diğerleri kararı, s. 25, paragraf 59). Mahkeme, silahlı kuvvetlerin etkin işlemesine karşı gerçek bir tehdit olduğu durumlarda, mensuplarının sisteme zarar vermesini önleyecek yasal kurallar olmadan bir ordunun işleyebileceği düşünülemeyeceğine göre, bireylerin özel hayatına saygı gösterilmesi hakkının Devlet tarafından sınırlandırılabileceğini düşünmektedir. Ancak bu kurallar ulusal yetkililer tarafından, bir Devletin yetki alanına giren diğer bireyler gibi, silahlı kuvvetler mensupları için de geçerli olan özel hayata saygı gösterilmesi hakkının, silahlı kuvvetler mensupları tarafından kullanmasını sınırlamak amacıyla kullanılamaz. Ayrıca silahlı kuvvetlerin etkin işleyişine karşı riskler gibi iddialar “konuyla ilgili örneklerle desteklenmelidir” (bkz. gerekli değişikliklerle, yukarıda bahsedilen Vereinigung demokratischer Soldaten Österreichs ve Gubi davası kararı, s. 17, paragraf 36 ve 38 ve yukarıda bahsedilen Grigoriades kararı, s. 2589-2590, paragraf 45).


[…] Mahkeme, başvurucuların cinsel yönelimleri ile ilgili soruşturmayı ve Savunma Bakanlığı’nın politikasına göre eşcinsel olmalarından dolayı ordudan atılmalarını AİHS’nin 8. Madde 2. fıkrasına uygun bulmamıştır. Bu nedenle, AİHS 8. Madde ihlâl edilmiştir.” hükmüne yer vermiştir.


Aynı şekilde, 27 Eylül 1999 tarihli Lustig-Prean ve Beckett–Birleşik Krallık davası kararı da mevcuttur.


Yine, Salgueiro Da Silva Mouta-Portekiz davasında (21 Aralık 1999, Başvuru No. 33290/96, paragraf 34-36) başvurucu, çocuğun velâyeti konusunda ulusal mahkemenin verdiği kararda cinsel yönelimi nedeniyle ayrımcılığa uğradığını iddia etmiştir. AİHM aşağıdaki şekilde görüş bildirmiştir:


[…] Temyiz Mahkemesi […] başvurucunun eşcinsel (bir erkek) olduğu ve bir erkekle yaşadığı gerçeğini göz önüne alarak “Çocuk […] geleneksel bir Portekiz aile ortamında yaşamalıdır” tespitinde bulunmuş ve “Buradaki görevimiz eşcinselliğin bir hastalık olup olmadığını ya da aynı cinsiyetten insanlara ilgi duymak anlamına gelip gelmediğini belirlemek değildir. Her iki durumda da eşcinsellik normalin dışında bir durumdur ve çocuklar anormal durumların gölgesinde büyümemelidir” (a.g.e.) şeklinde görüş bildirmiştir.


Mahkeme, söz konusu karardan alınan yukarıdaki ifadelerin Portekiz hükümetinin ileri sürdüğü gibi düşüncesizce sarfedilmiş ya da talihsiz ifadeler veya sadece davada bağlayıcılığı olmayacak şekilde yargıç tarafından belirtilen ayrıntılardan (obiter dicta) ibaret olmayıp, aynı zamanda başvurucunun eşcinselliğinin nihai kararda belirleyici bir unsur olduğunu gösterdiği görüşündedir. Temyiz Mahkemesi’nin başvurucunun çocuğunu görme hakkıyla ilgili kararı verirken, çocuğun, babasının bir başka erkekle “karı-koca hayatına benzer koşullarda” yaşadığını fark etmesine yol açabilecek davranışlardan kaçınması için başvurucuyu uyarmış olması da bu sonucu desteklemektedir” (a.g.e.).


Dolayısıyla Mahkeme, yukarıdaki saptamalar ışığında, Temyiz Mahkemesi’nin başvurucunun cinsel yönelimine dayanarak Sözleşme’ye göre kabul edilemez bir biçimde ayrımcılık yaptığı sonucuna varmıştır (bkz. gerekli değişikliklerle, yukarıda belirtilen Hoffmann davası kararı, s. 60, paragraf 36).


Bu durumda AİHM, başvurulan yöntemlerle ulaşılmaya çalışılan amaçlar arasında bir orantılılık tespit edememiş, dolayısıyla 14. Madde’yle birlikte ele alındığında 8. Madde’nin ihlal edilmiş olduğu sonucuna varmıştır.


AİHM yine, P.G. ve J.H.–Birleşik Krallık davası kararında (25 Eylül 2001, Başvuru No. 44787/98, paragraf 56-60) kendi içtihadının bir özetini vermiştir ve özetle “Özel hayat, kapsamlı bir tanım yapılamayacak kadar genel bir terimdir. Mahkeme, cinsiyet belirleme, isim ve cinsel tercih ve cinsel hayatın, 8. Madde’nin korumasına giren özel alanın önemli unsurları olduğunu daha önce belirtmiştir (bkz. örneğin B.–Fransa davası kararı, 25 Mart 1992, Seri A No. 232-C, paragraf 63; Burghartz–İsviçre davası kararı, 22 Şubat 1994, Seri A No. 280-B, paragraf 24; Dudgeon–Birleşik Krallık davası kararı, 22 Ekim 1981, Seri A No. 45, paragraf 41; ve Laskey, Jaggard ve Brown–Birleşik Krallık davası kararı, 19 Şubat 1997, Reports 1997-I, paragraf 36). 8. Madde ayrıca kimlik ve kişisel gelişim hakkını ve başka insanlarla ve dış dünyayla ilişkiler kurma ve bu ilişkileri geliştirme hakkını da korumaktadır (bkz. örneğin Burghartz– İsviçre, 21 Ekim 1992 tarihli Komisyon raporu, a.g.e. paragraf 47; ve Friedl–Avusturya, No. 15225/89, 19 Mayıs 1994 tarihli Komisyon raporu, Seri A No. 305-B, paragraf 45). Mesleki veya işle ilgili faaliyetleri de içerebilir (bkz. Niemietz–Almanya davası kararı, 16 Aralık 1992, Seri A No. 251-B, paragraf 29; ve Halford–Birleşik Krallık kararı, 25 Haziran 1997, Reports, 1997-III, paragraf 44). Bu nedenle, bir bireyin başkalarıyla girdiği etkileşimlerin bir kısmı, kamusal bir bağlamda yapılsa bile, “özel hayat” kapsamına girebilir.” hükmüne yer vermek suretiyle cinsel yönelim ayrımcılığını yasaklamıştır.


Görüldüğü üzere AİHM çeşitli nedenlerle vermiş olduğu pek çok farklı kararında cinsel yönelime ilişkin ihlal yaratan devletleri defalarca mahkum etmiştir. Oysa ki kurul kararı ile eşcinsel ilişkiden bahsettiği gerekçesiyle esere sınırlamalar getirilmesi suretiyle, açık bir biçimde cinsel yönelim ayrımcılığı yapılmış ve AİHM’nin pek çok kararı ihlal edilmiştir. Bu durum kurul kararının kaldırılmasını gerektirmektedir.


Kısacası itiraz konusu karar, eserin ahlaka aykırılığı gibi soyut ve bilimsel gerçeklere, mahkeme kararlarına, uluslar arası sözleşmelere aykırı bir gerekçeye dayanmaktadır. Bu nedenle de karar hukuka aykırıdır. Tüm bu nedenlerle itiraz konusu kararın kaldırılması gerekmektedir.


HUKUKİ NEDENLER : T.C.K., C.M.UK., 1117 sayılı Kanun ve ilgili yasal mevzuat.


SONUÇ ve İSTEM : Yukarıda arz ve izah olunan ve re’sen göz önünde bulundurulacak nedenlere binaen,


Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulu’nun 31.07.2009 tarih ve B.02.0.MNK-572-02/01242 sayılı kararına itirazımızın kabulü ile kararın ve eser üzerindeki sınırlandırmaların ortadan kaldırılması, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin idareye yükletilmesi yolunda karar verilmesini vekil edenlerim adına saygı ile arz ve talep ederim. 17.08.2009


EKİ : 1- Makaleler,

2- Beyoğlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin E: 2009/65, K: 2009/69 sayılı kararı

3- Vekaletname Örneği



Add document to your blog or website
Reklamlari:

Similar:

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconAnkara Nöbetçi Sulh Ceza Mahkemesi Sayın Hâkimliği’ne

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconSulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne mersiN

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconBeyoğlu ağir ceza mahkemesi başkanliğina gönderilmek Üzere

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere icon12. sulh hukuk mahkemesi hakiMLİĞİ’ne ankara dosya no 2005/408 esas

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere icon12. sulh hukuk mahkemesi hakiMLİĞİ’ne ankara dosya no 2005/408 esas

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere icon12. sulh hukuk mahkemesi hakiMLİĞİ’ne ankara dosya no 2005/408 esas

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconAskeri YÜksek idare mahkemesi başkanliğina(ankara) GÖnderilmek üzere

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconSulh ceza hakiMLİĞİ'ne iLGİ

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconSulh hukuk mahkemesi HÂKİMLİĞİ’ne kütahya istemde bulunan

Ankara sulh ceza mahkemesi sayin hâKİMLİĞİ’ne gönderilmek Üzere iconErzurum nöbetçİ İdare mahkemesi'ne (Gönderilmek Üzere) ankara nöbetçİ İdare mahkemesi'NE

Sitenizde bu düğmeye yerleştirin:
Belgeleme


The database is protected by copyright ©trdocs.org 2012
mesaj göndermek
Belgeleme
Main page